Писнї о Новей Црвенки
НОВА ЦРВЕНКА Равне поле як на дланї, жути глави соняшнїкох підняти, цврчком пейсню будза ранню зорю, миле райске лучи приспили. Путок преходзи розпуклу равнїну и скоче к мекому брежку, зорка провадзи звизду Даницу,

НОВА ЧЕРВЕНКА
Ровне поле як на длани,
жовти глави соняшнїки подняли,
цверчи зоз пейском будза ранє зору,
милосердни, райски шветла достали.
Путок преходзи розпуклу равнину,
и поскочи к мекому горбку,
зорка провадзи звизду Даницу,
да одплови небесну рикою.
На горбку село мале,
школьни дзвонок лєм ледво чує ше,
плодне поле росом омите,
на лампи шваркац нешто кова.
Дом култури притиснула самота,
звон з крестом високо стої,
под нїм солунац у бронзи,
давни битки з поносом рахує.
Горостаси зо славних биткох,
сред равнїни гнїздо совели,
потемнєли медалї, за давни заслуги,
намесцо нїх поставели ини медалї.
При краю села Миркова Главица,
ту су кости солунских јунакох,
а за ню безкрайна равница,
понос младих потомкох.
Тото селце, тот меки брежок,
ґдзе челични кошци одпочиваю,
ношим у серцу за вецне вики,
Драги Боже, грехи им одпущ.
Углєша Слиєпчевич
